Weleens iemand zo breed zien lachen dat je er zelf kaakpijn van kreeg? Na zo’n vijf uur aan deze kookshow te zijn blootgesteld stelde ik vast dat ik behoorlijke kramp in m’n kaken had.

„Hiiiii guys! Good too see you! Are you chappy? Nice to meet you! Where are you from? And you? And joeeee? Tell me your names!” Daar kwam onze glimschaterende bezemboy met zijn 7 koppige cameraploeg het berghuis bezetten.

Na een uitgebreide excursie door het huis besloot men dat de keuken misschien de beste plaats was om de opnamen te maken. Een niet geheel onvoordehandliggende keuze. De helft van de ploeg plofte neer in een van de vele zetels om een sigaret op te steken om toe te kijken hoe de rest met een vaart van 2 km per uur de lampen plaatste, het licht, en de setting bepaalde. In tussentijd begon de regisseur een introductiepraatje, bijgestaan door Efthimis (het rondreizende kookwonder) die ons om de twintig seconden een vriendelijk knipoog of een uiterst opgewekte glimlach toewierp.

Na een uurtje konden ze beginnen met koken. Wij mochten in tussentijd spelletjes doen en ons vermaken. Niet te hard natuurlijk, vooral veel geruisloos schaterlachen. Een geraffineerde groentenselectie werd op zeer professionele wijze – twee uur lang - gesneden en gehakt voordat ze de pan bereikte.

Terwijl de geur van gebakken uitjes en rode paprika (de zogenaamde Prespa peppers) zich door het huis verspreidde, hadden we het voorrecht af en toe de camera in te mogen kijken om te lachen om een goeie grap van Efthimis. „Hey guuuys (verstoorde blik het energieke publiek) what do you prefer: Prespa peppers or Red Hot Chili Peppers!“ “Hey guys, how’re you doin’? Fine? OK, let’s curry on!” (we besloten elkaars lasten te dragen om de beurt iemand in spontaan geschater uit te laten barsten)

Toen we uren later verslapt en verlept over de bang hingen merkte de schepzinnige kok op dat de mensen in de bergen "so much nicer, and sooo much more alive" waren dan het stadspubliek. Ik wilde liever niet nadenken het opnameproces dat zich stedelijke keukens afspeelde.

Het einde leek naarbij, maar de marteling was nog niet ten einde. Het eten was klaar. Allen werden voorzien van een lepel, terwijl men in de multi culti (moeltie koeltie) kitchen hard aan de slag ging om het eten op een zo artistiek mogelijke wijze in de daarvoor bestemde voederbakjes te deponeren.

Daar kwam Efthimis – op de voet gevolgd door camera en geluidsman – mijn richting uitschrijden. Met mijn handen rondom het bakje geklemd wachtte ik ogenschijnlijk geduldig af tot iedereen voorzien was. Ik mocht – nadat de lepel met het onaangetaste gerecht zo’n drie keer tussen mijn mond en het bakje te hebben bewogen – eindelijk een hap nemen. Om - met tranen in mijn ogen - mijn mening uit te spreken over de inmiddels afgekoelde Gourmet Poulet me Grand Marnier die mijn getergde maag bereikte.